Ik ben geboren met een lichamelijke beperking genaamd cerebrale parese. Hierdoor heb ik altijd moeten vechten voor mijn plek of de drang gevoeld om me te moeten bewijzen.

Voor een dagdroom die werkelijkheid mag worden, iets waar je tegen op ziet of als je door de bomen het bos niet meer ziet. Ik geloof erin dat je diep van binnen vaak wel weet wat je wil. Door jezelf te bevragen en ervaringen op te doen kom je steeds dichter bij die antwoorden. Maar zo’n zoektocht kan je ook wel eens naar niemandsland leiden. In dat geval is het wel eens fijn om hierbij hulp te vragen.  

Als jongere kom je voor een heel lastig vraagstuk te staan, identiteit. Wie ben ik? Wat wil ik? Waar ben ik goed in? Wat vind ik leuk? Al deze vragen zijn belangrijk om jezelf te vormen. Dit is alleen iets makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb mij dit zelf ook lang genoeg afgevraagd.  

15 jaar was ik, toen mijn vader zichzelf van het leven beroofde. Daar stond ik dan, als jonge jongen die ineens volwassen moest worden. De tijd waarin je begint te ontdekken waar ga je goed in bent, en voornamelijk: wat je leuk vindt. Die liep bij mij dus net even anders. En dat is prima. Want ongeacht wat er gebeurt in je leven, er is altijd ruimte voor jou. 

Toen ik jonger was, dacht ik dat mijn geluk ergens anders te vinden was, ver weg van Nederland en zeker niet in Hoogeveen. Ik zocht het in steden als Kopenhagen, Winterberg en zelfs Heerenveen. Maar na al die avonturen ontdekte ik dat geluk niet van buitenaf komt; het komt van binnenuit.